0 8 rok 2009

Archiwum numerów

dwutygodnik - strona kultury

Elektryczne / Pliki multimedialne

Piotr Gruszczyński

przywieźliśmy nowy numer z drukarni i dedykujemy go naczelnemu, który dzisiaj jest bardziej reżyserem niż redaktorem:) http://bit.ly/bHg9aZ

TWITTER.COM/DWUTYGODNIK

Anna Królica: PINA BAUSCH (1940-2009):
W cieniu Bausch

W filmie dokumentalnym zapytano Pinę, jak widzi swoją przyszłość. Nieco zakłopotana odpowiedziała: „Chyba chciałabym mieć siłę i miłość…”
Łukasz Drewniak: PINA BAUSCH (1940-2009):
Pina z Cheshire

Pina Bausch umierając wiedziała, że gdzieś we Wrocławiu tętni jej zmysłowy, uwodzicielski i radosny świat. Tak miało być: Tanztheater opłakiwał Pinę Bausch śmiechem
Beata Stasińska: PINA BAUSCH (1940-2009):
Pożegnania

W „Nefés”, jak w życiu, trwa karuzela ludzkich zabiegów, uwiedzeń, demonstracji i odejść. Tyle tu powtórzeń i tyle energii, by pokazać, jak – mimo ich oczywistości – są one nasze i prawdziwe
: PINA BAUSCH (1940-2009):
Była niesamowita, świetna…

Komuna Otwock, Węgajty i Teatr Cinema wspominają Pinę Bausch i opowiadają o wrażeniach z ostatniego przedstawienia „Nefés”

Rozmowa: WOKÓŁ PLANU HAUSNERA:
Kultura - reanimacja

Rozmowa z B. Świątkowską i K. Szrederem: „Chcemy pokazać, jak można tworzyć sztukę nie korzystając ze źródeł finansowania, które uważa się za podstawowe i jeżeli ich nie ma to wszyscy mówią, że nic się nie da zrobić. Da się”
Rozmowa: WOKÓŁ PLANU HAUSNERA:
Trzymam kciuki

Rozmowa z G. Lewandowskim: „Pewnie narażę się na nieprzychylność ze strony środowisk twórczych, ale wierzę, że Hausner wcale nie planuje zamachu na kulturę wysoką”
Marian Stala: 1989:
Dwa dwudziestolecia
(jednej epoki)

Fraza Marcina Świetlickiego „Będziemy obserwować postępy ciemności” staje się na naszych oczach jednym z kluczy do poezji ostatniego dwudziestolecia
Bogusław Deptuła: LITERATURA OD KUCHNI:
Karasie, trudna ryba

I jak tu teraz do przepisu przystąpić – zbrodnicza ryba, zbrodniczy, dworski proceder. Lepiej byłoby z karasków zrezygnować, wszak śmiertelnie ościste mogą bywać…

10.03.05 13:13 Zosia

10.03.05 13:13

Rozmowa z W. Wawszczykiem: Nie ma Jeża
bez kolców

Komiks jest sztuką wizualną o wiele bardziej niż film. Ale przy jego adaptacji nie można wychodzić od ładnego obrazka. Film musi zaczynać się od emocji
Eliza Szybowicz: II wojna światowa
jako źródło podniety

Januszowi L. Wiśniewskiemu udał się tylko tytuł. Żenująca powieść „Bikini” miesza historyczne traumy z mainstreamową pornografią
Łukasz Maciejewski: Ciszej
nad moją trumną

Po śmierci Zapasiewicza próbujemy uwznioślić jego twórczą obecność. Szpalty gazet uginają się pod ciężarem najbardziej radykalnych epitetów. A Zapasiewicz powiedziałby: ciszej nad tą trumną. Nad moją trumną!
Rozmowa z Wojtkiem Klemmem: Naści, piesku,
kiełbaski

Czy to nie luksusowa sytuacja – móc tworzyć w kraju, gdzie są tysiące niezałatwionych problemów, którymi teatr może, a moim zdaniem wręcz powinien się zająć?

Grzegorz Wysocki: Literatura
na ostro

Wydaną przez Krytykę Polityczą „Politykę literatury” czyta się jednym tchem, nawet jeśli poszczególne interpretacje i argumenty powodują, że co rusz nam tchu brakuje
Andrzej Brzeziecki: Człowiek
prawdziwy

Giedroyc z biografii Magdaleny Grochowskiej jest człowiekiem prawdziwszym niż Giedroyc „zaklęty w brąz”, bohater polityków i niektórych publicystów
: Misterium uliczne

Spektakl „María de Buenos Aires” opowiada o Marii, która pojawia się na ulicach Buenos Aires – i na poznańskiej Śródce – by ponownie przeżyć swoją śmierć
Mateusz Halawa/Edgar Bąk: Kroniki YouTube.com (4)

Po co kilkaset razy klikaliśmy na przycisk „favorite”? Aby w jakiś sposób te fascynujące klipy z efemeryczności internetu odłączyć

Anna Arno: JESZCZE NIE W POLSCE:
„Appassionata”

Czy możliwe jest życie w permanentnej ekstazie? Czy żarliwość graniczy z okrucieństwem? Takie pytania zadaje Eva Hoffman w nowej powieści
Rozmowa z Evą Hoffman: Muzyka
może zniszczyć ci życie

Doświadczenie pełni, jakie daje muzyka, niesie niebezpieczeństwo. Starałam się opowiedzieć o tym w mojej powieści
Maciej Rożalski: ANTROPOLOGIA TEATRU:
Candomblé - brazylijskie wudu [1]

W powietrzu czuć napięcie. Exu, herold bogów, błądzi niewidoczny po pomieszczeniu. Rytuał candomblé – brazylijski kuzyn haitańskiego wudu – zaraz się zacznie
Grażyna Bastek: HISTORIA NIE-JEDNEGO OBRAZU:
Giorgione i jego fałszerz

Oto historia siedemnastowiecznej afery handlowej, sprytnej manipulacji rynkiem sztuki, dokonanej przez dwóch pisarzy i dwóch malarzy

Łukasz Maciejewski: WSPOMNIENIE:
Z czego się śmiejesz, chamie?

Czterdzieści lat po śmierci Bogumiła Kobieli Piszczyk wciąż jest dla nas kimś niepokojąco bliskim i dziwnie znajomym. Oto obywatel, którego przerasta ojczyzna